I am the wife of Fatah Abduli, a member of the Central Committee and Head of Foreign Affairs of the Kurdistan Democratic Party (KDP). On September 17, 1992, he, along with Dr. Sadegh Sharafkandi, Secretary-General of the Democratic Party; Mr. Homayoun Ardalan, Head of the German Committee of the Democratic Party; and Nuri Dehkardi, a Kurdish friend, were assassinated by terrorists from the Islamic Republic of Iran, joining the ranks of martyrs.
The leaders of the Kurdistan Democratic Party (KDP) were in Berlin from September 13 to 16 to attend the International Congress of the Social Democratic Party. After the conference, on September 17, Fatah met with several Iranian opposition figures at the Mykonos restaurant, owned by an Iranian named Aziz Ghafari, to discuss Iran’s future.
It was almost noon, and my little boy and I were in our apartment in Paris when the phone rang. The voice on the other end said, ‘A disaster has happened; they were all murdered.’ Thus, the tragedy began for me and my four-year-old son.
That night, to put my son to sleep, I told him how his father would bring him a red car as a gift when he returned. My son had cherished these little gifts in his pristine childhood world and told me how he would leap into his father’s arms upon his return, urgently asking for his car. In his sweet childhood memories, his father and I traveled in that car, taking him to his favorite places and enjoying life as a happy family. However, his desire to spend time with his father was forever shattered after terrorists from the Islamic Republic of Iran assassinated his father.
Nearly 31 years after the incident, I still don’t remember the rest of that phone conversation. All I know is that all my memories of my comrade, friend, boyfriend, fiancé, husband, and the father of my child passed like a shocking drama filled with unanswered questions. The biggest dilemma was telling my son that his dream of spending time with his father had, unfortunately, become an unreachable dream.
Nearly a year after the tragedy, on October 28, 1993, the Mykonos court held its first hearing. On April 10, 1997, after three and a half years of investigation and 250 sessions, the court confirmed that the terrorist team was linked to the Islamic Republic of Iran. One of them, Kazem Darabi, was responsible for the assassination of Dr. Sadegh Sharafkandi, the Secretary-General of the Kurdistan Democratic Party, and his comrades. The court also identified the Iranian Supreme Leader, president, intelligence minister, and foreign minister as the masterminds behind the assassination and issued an international arrest warrant for Ali Falahian, the intelligence minister.
According to the Mykonos court documents, Kazem Darabi, a member of the Union of Muslim Students in Europe—an organization affiliated with the Revolutionary Guards—was appointed by the Intelligence Minister Falahian to orchestrate the assassination.
The Kurds of Iran, led by the Democratic Party since the 1979 revolution, had become a formidable political force opposed to the ruling Iranian regime. As a result, the Islamic Republic of Iran decided to physically eliminate the party’s leaders to quash the resistance entirely. The assassination of Dr. Qassemlo and his comrades on July 13, 1989, in Vienna, Austria, is directly linked to the Berlin assassination that the Mykonos Court adjudicated. The documents and reports from the Mykonos court reveal that the Iranian Embassy in Germany directly orchestrated the assassination of Kurdish leaders abroad with assistance from Iranian diplomats and terrorists like Sayed Hossein Mousavian.
Mousavian, now a professor at Princeton University, must be held accountable for his role in these atrocious crimes. The perpetrators must face trial to ensure justice prevails and the rights of the victims’ families are upheld.
سخنرانی همسر فتاح عبدولی
من همسر فتاح عبدولی از اعضای کمیته مرکزی و مسئول امور خارجی حزب دمکرات کردستان هستم. وی در ۲۶ شهریور ۱۳۷۱ به همراه دکتر صادق شرفکندی دبیرکل حزب دمکرات، آقای همایون اردلان رئیس کمیته آلمان حزب دمکرات و آقای نوری دهکردی از دوستان کرد به دست تروریست های جمهوری اسلامی ایران ترور شده و به خیل شهدا پیوست.
رهبران حزب دمکرات کردستان (KDP) برای شرکت در کنگره بین المللی حزب سوسیال دموکرات که از ۲۲ تا ۲۵ شهریور برگزار شد، در برلین بودند. پس از کنفرانس در ۲۶ شهریور، فتاح با چند تن از اپوزیسیون ایران در رستوران میکونوس متعلق به یک ایرانی به نام عزیز غفاری ملاقات کرد تا در مورد آینده ایران گفتگو کند.
نزدیک ظهر بود و من و پسر کوچکم در آپارتمان خود در پاریس بودیم وقتی تلفن زنگ خورد و صدای آن طرف گفت: «خانه ما ویران شد. همه آنها شهید شدند.» مصیبت برای من و پسر چهارساله ام آغاز شد.
آن شب برای خواباندن پسرم به او گفتم که پدرش وقتی برمی گردد یک ماشین قرمز برایش هدیه می آورد. پسرم از این هدایای کوچک در دنیای بینظیر کودکیاش لذت می برد و به من گفت که وقتی پدرش برمیگردد چگونه در آغوشش خواهد پرید و فوراً از او میخواهد ماشینش را به او بدهد. در خاطرات شیرین کودکی او، من و پدرش با آن ماشین رفت و آمد می کردیم و او را به مکان هایی که دوست داشت می بردیم و از زیبایی های زندگی به عنوان یک خانواده شاد لذت می بردیم. پس از ترور پدرش توسط تروریست های جمهوری اسلامی ایران، آرزوی او برای گذراندن وقت با پدرش برای همیشه به آرزویی دست نیافتنی تبدیل شد.
با گذشت نزدیک به ۳۱ سال از این حادثه، من هنوز نمی دانم که بقیه مکالمه تلفنی چه بود. تنها چیزی که می دانم این است که تمام خاطراتم از رفیقم، دوستم، دوست پسرم، نامزدم، شوهرم و پدر فرزندم مثل یک درام تکان دهنده با چند سوال بی پاسخ آمد و رفت. سوال اصلی این بود که چگونه به پسرم بگویم که رویای گذراندن وقت با پدرش متاسفانه تبدیل به یک آرزوی دست نیافتنی شده است.
نزدیک به یک سال پس از این فاجعه، در ۶ آبان ۱۳۷۲، دادگاه میکونوس اولین جلسه رسیدگی خود را آغاز کرد. در ۲۱ فروردین ۱۳۷۶ دادگاه پس ازچهار سال و نیم تحقیق و ۲۵۰ جلسه ثابت کرد که این تیم تروریستی متعلق به جمهوری اسلامی ایران بوده است. یکی از آنها کاظم دارابی است که مسئول ترور دکتر صادقی شرفکندی دبیرکل حزب دمکرات کردستان و همرزمانش است. دادگاه همچنین رهبر ایران، رئیس جمهور، وزیر اطلاعات و وزیر امور خارجه ایران را طراحان این ترور معرفی کرد و علی فلاحیان را به بازداشت بین المللی محکوم کرد.
بر اساس اسناد دادگاه میکونوس، کاظم دارابی، یکی از اعضای اتحادیه دانشجویان مسلمان اروپا، سازمانی وابسته به سپاه پاسداران، از سوی فلاحیان وزیر اطلاعات به سازماندهی این ترور منصوب شد. تلاش کردهای ایران برای دستیابی به خودمختاری، به رهبری حزب دمکرات پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، آن را به یک حزب سیاسی قدرتمند در مخالفت با رژیم حاکم ایران تبدیل کرده بود. لذا جمهوری اسلامی ایران تصمیم گرفته بود برای سرکوب کل مقاومت، رهبران حزب را به صورت فیزیکی برکنار کند. ترور دکتر قاسملو و همرزمانش در ۲۲ تیر ۱۳۶۸ در وین اتریش ارتباط مستقیمی با ترور برلین دارد که دادگاه میکونوس به آن رسیدگی کرد. با توجه به شواهد ارائه شده به دادگاه میکونوس، ارتباط بین ترور وین و برلین مشهود و غیرقابل انکار است. اسناد و گزارش های دادگاه میکونوس حاکی از آن است که ترور رهبران کرد در خارج از کشور مستقیماً توسط سفارت ایران در آلمان و با کمک دیپلمات ها و تروریست های ایرانی مانند سید حسین موسویان طراحی و هدایت شده است. موسویان که اکنون استاد دانشگاه پرینستون است، باید به خاطر دست داشتن در این جنایات فجیع پاسخگو باشد. این قاتل باید محاکمه شود تا عدالت از بین نرود و حقوق خانواده های قربانیان پایمال نشود.
